Het vijfde lustrum van SVVT op vrijdag 19 mei 2006

Een verslag van Truus Boot

(Meer foto's kunt u zien door te klikken op de links binnen het verslag)

Nog weken na het feest kwamen er mailtjes langs van enthousiaste deelneemsters. Of zou dat enthousiasme te maken hebben gehad met het feit dat vertaalsters alleen maar achter hun computer zitten en al gauw tevreden zijn als ze eens een uitje hebben?

Nou..., nee dus!

Deze lustrumviering was er een die perfect paste bij ons netwerk: Gezellig, professioneel, vrolijk, ernstig, smakelijk. Zelfs aan het halen en brengen was gedacht.

Het begon al om half twee op het Centraal Station in Den Haag. Uit alle treinen kwamen dames met plastic tasjes die ze niet op de gebruikelijke manier aan de hengsels droegen, maar horizontaal op de vlakke hand. Ja hoor, ze hadden allemaal de lekkerste taart uit het familie-taarten-archief gebakken, en brachten die naar het Zeeheldentheater, waar ze al snel professioneel onder het mes gingen. Met de enorme hoeveelheid ingebrachte baksels was het maar goed dat we getraind zijn in het halen, want anders hadden we nog een taartenveiling op internet moeten organiseren.

Met de chocola nog aan onze vingers gingen we luisteren naar de Vlaamse schrijver Bart Moeyaert, die binnen het uur zeven keer zwanger werd. Wat kan die man vertellen! En inmiddels zullen velen van ons ook zeggen: Wat kan die man schrijven!

Nadat alle broertjes Moeyaert waren geboren hebben we de restjes opgemaakt van het internationale taartenbuffet, waarmee we wat energie kregen voor het volgende onderdeel van het feest: de 'zinderende sessie', waarvoor we ons gehuld hadden in 'vooral geen strakke rokken'. Wie dacht dat ze met haar wijde strokenrok een snelcursus Spaans dansen kreeg, werd teleurgesteld. Maar dat duurde niet lang. Het volgende programmapunt was namelijk nog veel opzwepender dan welke flamenco ook, het was een percussieworkshop door Anneke Boogaard, alias 'Mevrouw Beukenoot', en die was inderdaad - de feestcommissie had niets teveel gezegd - zinderend. Aan het eind van de sessie hadden we allemaal zere handen, maar er zat wél een swingend Afrikaans orkest in de zaal!

En zo vertrokken we nog naswingend en -zingend naar de Juffrouw Idastraat voor het slotfestijn. In de Idazaal werden we opgewacht door de Mums', in schitterende jurken. De Mums', die de champagne en het daaropvolgende diner vakkundig en met veel humor aan elkaar praatten en zongen.

En dat diner, daar was me toch een zorg aan besteed! Prachtig gedekte tafels, met bloemen en op ieder bord het lustrumboekje en een verrassing in de vorm van een zilveren komma. De oprichtster van ons netwerk, Eveline Sleebos, kreeg als eerste dit sieraad aangeboden uit handen van Eef, en werd daarmee verheven in de orde van de komma. Deze uitreiking ging vergezeld van een dankwoord, waarin de keuze van de komma werd verklaard door een citaat uit een boek van Wim Daniëls: 'Leestekens zijn het garen waarmee de lappen bij elkaar moeten worden gehouden. Zonder leestekens valt de taal als loszittend lapwerk uit elkaar. [...] Leestekens zijn het hang- en sluitwerk van de taal. Zonder hen scharniert de taal niet meer en gaan de woorden er los bijhangen. Een zin zonder leestekens is als een deur die niet meer voor je wordt opengehouden maar juist voor je neus dichtvalt.'

De tafelschikking was een vondst, een vernuftig systeem van gekleurde muntjes die correspondeerden met kleuren op de tafels. Na het zingen van een fraai, door Béatrice Râtel geschreven en door een al eerder opgetreden gelegenheidsduo, bestaande uit Eef Gratama en Liesbeth Slot begeleid lustrumlied, werd het voorgerecht, een smakelijke salade met spekjes, opgediend. Daarna kwam een heerlijk bord asperges met toebehoren, en op de wijn was ook niets aan te merken. Tussen de gangen door konden we genieten van de acht Mums' dames met liedjes en sketches. Wie inmiddels met haar buurvrouw herinneringen aan het ophalen was aan de eerste jaren van het netwerk of in discussie was over de voor- en nadelen van het vertaalvak, moest daar een eind aan maken, want we gingen met ons gekleurde muntje in de hand op zoek naar een nieuwe tafelgenoot! De meest letterlijke interpretatie van netwerken. En die werkt uitstekend!

Tijdens het toetje kwam er nog een verrassing: we kregen de interviews te horen die door Maurice Laparlière van de Wereldomroep gemaakt waren met twee leden van ons netwerk, Bastienne Verheij en Truus Boot. Het ene slachtoffer was helaas ziek en het andere voelde zich wat opgelaten toen ze haar stem door de zaal hoorde schallen...

Toen we aan de koffie toe waren, werd het een beetje rommelig, want ja, sommige treinen rijden maar één keer per uur. Niet iedereen heeft dus het feest afgesloten met koffie, maar toch, ik geloof niet dat er iemand is die het feest ter gelegenheid van het vijfde lustrum van SVVT niet schitterend vond!"

Bedankt Els, Marianne en Eef!

---